انزوای انتخابی
هرسالی که میگذره محاسن کنارهگیری از مردم و عزلت نشینی مجازی برام آشکارتر میشه...
.
الان دلم میخواد همین چندتا گروه دوستی رو، که تو پیامرسانها برام باقی مونده، هم ترک کنم. مثل اینستاگرام که مدتهاست رها کردم.
.
دلم میخواد از همه آدمهایی که میشناسم کیلومترها فاصله بگیرم...
نه فاصلهی فیزیکی -که نسبتا دارم-
دوست دارم مجازی همدور باشم ازشون.
.
آدمهایی که هر کدوم بشکلی و معمولا ناخواسته وارد زندگی من شدند. (فامیل، همکلاسی های دوران های مختلف تحصیلی و دوستان خانوادگی و...)
خیلی از اینها اگر اختیارش را داشتم انتخاب من نبودند، چراکه جهان متفاوتی دارند... اما ارتباط با آنها اجباری ست.
اجباری که گاهی نه از بیرون، که از سمت خودمه و از پایبندی به اخلاق و انسانیت ناشی میشه.
.
همین فضای مجازی که فاصلهها را کم کرده و آدمها را به هم نزدیک، ارتباط با خیلیها را دائمی و اجتنابناپذیر کرده؛ آدمهایی که بیشتر باعث فرسایش روحی میشن تا نشاط و شادابی.
.
ترجیح میدم فقط بمونه اینجا و مشابه اینجا که ناشناس هستم و میتونم با آزادی بنویسم.
بدون ترس از قضاوت شدن، طرد شدن، واکنشهای هیجانی و ادامهدار شدن در دنیای واقعی...
با دوستانی که ناشناس هستند اما انتخاب میشوند.
+ همراهان گرامی اون تیک کنار کامنت خصوصی را بردارید، نمیشه تایید کرد یا جواب داد.
