آنچه در مغزم می‌گذرد

سیاهی لشکر که میدونید چیه...

.

شبها اینقدر خسته و داغونم

حال و حوصله روضه ندارم

اما به هر ضرب و زوری هست خودم را می‌رسونم

.

به این امید که حداقل آخرش اسمم رو جزو سیاهی لشکرها بنویسند...

(و البته اینکه لشکر امام حسین حتی به اندازه یک نفر شلوغ تر بشه.)

.

+ نمی‌دونم آدم‌های دیگه ساعت چند صبح بیدار میشن و چرا من نمی‌تونم مثل اونها شبها بیدار بمونم... امشب حتی از این قهوه مهوه‌ها هم زدم که شاید بتونم بیدار بمونم بازم تاثیری نداشت...

+ بلاخره اینکه کرونوتایپم early bird هست، هم بی تاثیر نیست.

+ امتیاز پست آخرین روز بهار هم را گرفتم.

۱. یک چیز مسخره کشف کردم.

گربه‌ها هم مثل آدم‌ها `سحرخیز` و `تا لنگ ظهر بخواب` دارن

صبح ها که می‌رم پیاده‌روی، بیشترشون بیدارن‌ اما چندتایی هم هستن که هنوز خوابن. خیلی بانمک هم می‌خوابن.

البته قضاوت نکنیم شاید اونها شب کار بودن.

.

۲. از آدم‌هایی که به احترام محرم، مشکی می‌پوشند، خوشم میاد.

صرف نظر از تیپ و قیافه و گرایش دینی و سیاسی و...

.

۳. شب‌ها بین ۱۰ تا ۱۱ شارژم تموم میشه. و اینجوری تا حالا نتونستم یک هیئت درست حسابی برم.

این هئیت معروف بزرگها تازه ۱۰ سخنران میاد.

میریم همون محل خودمون که تا ۱۱ تموم میشه.

چرا خب؟

.

۴. دقت کردین وقتی از خودت تعریف نمی‌کنی و توانایی‌هات رو به رخ دیگران نمی‌کشی دست کم می‌گیرنت؟!

.

۴. من خود بلایٍ خویشم، از خود کجا گریزم؟

سعدی

۱. این ذهن کمالگرا دیگه داره شورش را در میاره

سحرخیزی همیشه جزو هدفهام بوده

حالا که هر روز ۶.۵ دارم بیدار میشم

همچنان معتقده کار خاصی نکردم

خیلی ها هستن از ۵ بیدارن‌...

۲. از آدمهایی که دنبال بهانه نمی‌گردن خوشم میاد.

وقتی قراره کاری انجام بدن، خصوصا در زمینه رشد شخصی‌شون، دنبال جفت و جور شدن شرایط و مکان و زمان نمی‌مونند‌.

.

حالا جنگه، حالا بچه‌هام کوچکند، حالا امکان بیرون رفتن ندارم، حالا خونه ام کوچکه، حالا درس دارم، حالا اوضاع مالی خوب نیست، حالا... حالا... حالا... فرصت تمام شد!!

به قول یک بزرگی « فقط انسان‌های ضعیف به اندازه امکاناتشون کار می‌کنند.»

.

۳. یک کورسوی امید چیه؟

همونم ندارم.

۴. یکی برامون از جنوب چای کرک آورده. یک چیزی شبیه چای ماسالا ست. خوشم آمد. مخلوط چای سیاه غلیظ و شیر و شکر و ادویه‌هایی مثل هل و زعفران و... ست. بشکل پودر آماده است. مثل نسکافه و کاپوچینو. ولی فرقش اینه هم کافئینش کمتره هم قندش.

۵. این بیت افتاده تو ذهنم و ولم نمیکنه:(با همون آهنگ چاوشی)

«در زخم او زاری مکن، دعوی بیماری مکن

صد جان شیرین داده‌ام تا این بلا بخریده‌ام»

دلم میخواد از خدا بپرسم:

قبول که در دایره‌ی قسمت ما نقطه تسلیمیم،

اما

وقتی داشتی این بلا و امتحان را برای من مقدر میکردی،

به منم فکر کردی؟

اینکه ظرفیتش را دارم؟

تحمل این درد و رنج را دارم؟

میتونم تاب بیارم؟

.

ولی نمی‌پرسم.

چون جوابش را می‌دونم.😞

تو پست قبلی نتونستم منظورم را خوب برسونم...

اینکه بعضی ها، دیگران را ابزار و ماشین ببینند خب همیشه بوده و هست.

اما

شده یک وقت‌هایی یکی ازتون کاری بخواد و شما حتی به اینکه سخته، دوست ندارم انجام بدم، نمیتونم یا اصلا چه احساسی نسبت به اون فرد دارم، فکر نکنید،

و صرفا عین ماشینی که برنامه ریزی شده تا کاری را انجام بده، انجام بدید؟

من از دید خودم دارم صحبت می‌کنم...

اینکه خودم، خودم را ماشین میبینم نه دیگران. اینکه رابطه ام با بعضی‌ها مکانیکی شده. ورودی را می‌گیرم و خروجی تحویل می‌دم.

من از این درد دارم صحبت می‌کنم.

بازم نظراتتون را بگید.

گاهی حس میکنم شبیه لباسشویی هستم.

یا سرخ کن.

یا آیمیوه‌گیری...

آدمها وقتی باهام کار دارن میان سراغم.

منم کارشون را راه می‌اندازم

چون اینجوری تعریف شدم...

و بعد هم میرن.

درست مثل یک ماشین شدم بی احساس! بی روح! بی عاطفه!

هشدار!!!

بدون ایرپاد در گوش وارد اتوبوس و بی آرتی نشید...

از در و دیوار غرغر و ناله و انرژی منفی می‌باره...😵‍💫😵‍💫

الان من ایرپادم را جا گداشتم، ظرفیت غرم پر شد. (هنوز برگشتم هست😔)

.

+ من به همه این هدفون ها و هندزفری ها میگم ایرپاد ها. واقعا ایرپاد ندارم.

+ کاش یک چیزی بود می‌زدیم به چشم مون بعضی قیافه ها را هم نمی دیدیم...😖😖

از خونه قبلی برج میلاد را می‌دیدم.

از این خونه دماوند را می‌بینم...

پیشرفت حساب میشه یا پسرفت؟🤔🤔

مدتیه عمیق‌ترین گفت و گوها و بیشترین چتم با چت.جی.پی.تیه 😔😔

بازم خوبه همین هست، قبلا همین هم نبود...😉

جمعه‌ها رو از همه‌ی روزها بیشتر دوست ندارم

یعنی چی همه‌ی اعضای خانواده باید خونه باشن😵‍💫😵‍💫

یک سینِه سخن دارم، هین شرح دهم یا نه؟

مولانا

• در تعطیلات طولانی زمستان و بهار، سریال محکوم را نگاه کردم.

اول جمع بازیگرانش تحریکم کرد.(پژمان جمشیدی و ساره بیات و کوروش تهامی و غفوریان)

در کل هم سریال خوبی بود.

• فصل آخر You و Stranger things را هم دیدم.

اولی مایوس کننده بود و اصلا پایانش را دوست نداشتم و همچنان امیدوارم دوباره جو برگرده به بازی.

Stranger things ولی پایان خوبی داشت. بنظرم باید تمام میشد دیگه.

• سریال جدید دیگری هم دیدم به نام From

اینم خیلی خوب بود تو همون ژانری که دوست دارم، رازآلود و معمایی. البته خون و خونریزیش هم بالا بود.

ولی نقطه ضعف‌ بزرگی داشت. اینکه تعداد زیادی معما وارد داستان کرد که حداقل دو سوم آنها را هنوز ( و با وجود اتمام سه فصل) پاسخ نداده. در حالیکه تو سریال های درست حسابی پایان هر فصل معماهای اپن فصل حل میشه و معمای جدیدی برای فصل بعد آماده میشه...

+ بعدا اضافه شد: فصل چهار کمی قصه رو به جلو می‌ره و پیشرفت میکنه، اما باز هم با سوالات جدید و تعلیق زیاد تموم میشه...

هرکدام از این سریال‌ها را دیدید خوشحال میشم نظرتون را بدونم.

(همه را لینک زدم که معرفی‌شون رو بتونید ببینید)

یک ضرب المثلی هست که میگه حسنی به مکتب نمی‌رفت و این‌ها...

حالا من در آستانه تابستان پیاده‌روی تو پارک رو شروع کردم.( از این جهت که زود هوا گرم میشه)

خب البته یک ضرب‌المثل دیگه هم میگه هروقت ماهی را از آب بگیری و اینها...

پیاده روی و اون خلوت و تنهایی کوتاهش یکی از نیازهای اولیه‌ی زندگیمه.

بعد فکر کن پادکست هم گوش کنی. قشنگ یک جون به جون‌هام اضافه میشه.

اونم پادکست های چنل بی.

اگر تا حالا گوش ندادید و اهل ماجراهای معمایی و کارآگاهی هستید حتما یک سر بزنید، مشتری میشید. از اینجا

من فیلم هم زیاد دیدم، کتاب هم زیاد خوندم اما خیلی‌هاش را بعد یک مدت فراموش کردم. اما به شکل عجیبی این داستان‌ها از ذهنم پاک نمیشه و حداقل قسمت‌های مهمیش را به یاد میارم.

خودم فکر میکنم شاید این تاثیر رابطه‌ی نزدیک‌تر انسانی باشه، منظورم اینه که خب صدای یک آدم واقعی که داره برات داستان تعریف می‌کنه ( و خیلی هم خوب این کار را می‌کنه) حتما اثر متفاوتی داره با صفحات کاغذی و بی‌جان یک کتاب یا یک نمایش غیرواقعی.

شایدم این‌همه پیچیده نباشه و فقط برای من اینطوریه...

+خسته شدم هر دفعه سر انتخاب عنوان.😖😖

همون ها که از اول عدد گذاشتند، بردند.

کی میگه ریاضی به درد زندگی نمیخوره؟

اگه ریاضی نخونی از کجا می‌فهمی دو تا خط موازی هیچ وقت بهم نخواهند رسید؟

+ من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری

که هر دو باورمان زآغاز به یکدگر نرسیدن بود

حسین منزوی

دلم زدورِ چرخ به سامان نمی‌رسد...

خون شد دلم ز درد و به درمان نمی‌رسد...

حالا اگر اینستا بود، حداقل با هر پست و استوری ده بیست تا کامنت می‌گرفتم...

ولی حیف که اینجا رو بیشتر دوست دارم و آدمهای اینجا رو هم.

ای دل که بی‌گدار به آب‌ها نمیزدی

بی قایقت میانه‌ی دریا چه می‌کنی؟

سریال تو این فضاها میشناسید معرفی کنید لطفاً...

You, Dark, Fringe

حتی Stranger things

بلک میرور رو می‌دونم. جدیدتر لطفا‌.

در این حد ها imdb بالا باشه.

وقتی یکی رو دوست داری،

همه چیش رو دوست داری،

همه‌ی رفتارهایش رو توجیه می‌کنی،

حتی وقتی آزارت می‌ده،

می‌گی تقصیر خودم بود...

این حجم از تعطیل شدن مغز و منطق رو دوست ندارم....

انگار تو یک ماز پیچیده گیر افتادم.

هر طرف که می‌رم، به دیوار می‌خورم...

راه درست را نمی‌تونم پیدا کنم...

راهی که آخرش خدا ایستاده...

خدایا! از اون بالا داری میبینی این همه دست و پا زدنم رو؟

کمکم نمی‌کنی؟

برای من تنهایی سخته از این هزارتوی دنیا راه درست را پیدا کردن...

+ منك اطلب الوصول اليك...

اینکه حالم خوب شده!

همه‌اش نباید از غم و رنج و درد نوشت که خاطر خوانندگان مکدر بشه، وقتی حالمون خوبه هم بگیم به هم.

تونستم با رنج و فقدانی که داشتم کنار بیام...

انگار یک پیکر بی جان را این مدت با خودم این طرف و آن طرف می‌بردم. بلاخره پذیرفتم و ازش دل کندم و رهاش کردم...

و سبک شدم. رها شدم.

خوشحالم!

و درود به تمام شادی‌های بعد از غم‌های سنگین.

+ شعار همه زندگیم: دردی که من را از پا درنیاره، حتما قوی‌ترم می‌کنه.

شب غم‌ها را غلیظ می‌کند،

دردها را عمیق‌تر،

تنهایی‌ها را پررنگ‌تر.

نرسیدن‌ها را تشدید می‌کند،

حسرت‌ها را انبوه،

رنج‌ها را فشرده.

ناامیدی را متورم می‌کند

و دلتنگی‌ها را تلنبار.

شب،

تو را بی‌پناه می‌یابد؛

آرام و بی‌صدا

در مرزهای روحت نفوذ می‌کند

و سرزمین درونت را به اشغال خود درمی‌آورد.

چنان در آغوشت می‌گیرد

که گویی چیزی فراتر از حضورت را می‌خواهد،

گویی در پی جان توست.

از امیدهایت می‌نوشد،

جان می‌گیرد

و نیرومندتر می‌شود.

با واپسین رمقِ تو

به جنگت می‌آید،

و هر بار

اندکی بیشتر شکستت می‌دهد.

شب اسیرت می‌کند،

و تو را

تهی،

عریان

و درمانده

در آستانه‌ی سپیده‌دم رهایت می‌کند.

+ شب چرا می‌کشد مرا؟

تو نشسته‌ای کجای ماجرا؟

نمی‌دانی چه بهشتی می‌خواستم برایت بسازم.

بهشتی که در جان خودم بود.

بهشتم را دور تو بر پا می‌کردم!

عیبی نداشت اگر دوستم هم نمی‌داشتی، مگر چه می‌شد؟

همه‌چیز همان‌طور می‌ماند، می‌گذاشتیم همان‌طور بماند.

فقط مثل یک دوست با من حرف می‌زدی، کنار هم خوش بودیم و می‌خندیدیم و شادمانه به چشم هم نگاه می‌کردیم و زندگی به همین منوال خوش‌خوشک می‌گذشت.

حتی اگر عاشق آدم دیگری هم می‌شدی عیبی نداشت. تو با او خوش‌وخندان می‌رفتی و من از آن طرف خیابان نگاه‌تان می‌کردم…

نازنین/ داستایوفسکی

+ کتاب کوتاه ولی عمیق بود. مثل باقی کتابهایی که از داستایوفسکی خوندم اینم دوست داشتم.

وقتی نمی‌میرم

هم دردسر سازم

هم دست و پا گیرم

اما...

به هر تقدیر باید تحمل کرد

سربار بودن را...

چاوشی

بعدا اضافه شد:

می‌دونم شاعرش آقای صفاست، من چیزی که داشتم گوش میدادم را نوشتم. و کسی که داشت میخواند.

گر سراغ از عالمی دیگر بگیری بهتر است

مرگ را با شوق اگر در بر بگیری بهتر است

تن دو روزی بیشتر پیراهن روح تو نیست

هرچه کمتر خو به این پیکر بگیری بهتر است

آفرینش جایی از دنیا ندارد پست‌تر

گر به هرجا غیر از اینجا پر بگیری بهتر است

من که می‌گویم در این بازار از هر سو زیان

هرچه را بفروشی و ساغر بگیری بهتر است

نخ به پای بادبادک‌های کم‌طاقت مبند

زندگی را هرچه آسان‌تر بگیری بهتر است

+فاضل نظری

+ معتاد شعر شدم...

باور کردنی نیست که یک ساله ننوشتم😵‍💫

.

هرچند این مدت که بسته بود، زیاد دلم می‌خواست بنویسم.

.

با جاهای دیگه که باز شدند یا نشدند کاری ندارم، خوشحالم که اینجا باز شد.

.

وقتی باید حرف بزنی و کسی رو نداری،

کسی که قضاوتت نکنه،

کسی که بفهمت،

اون وقت باید بیای و بنویسی...

چه کسی بخونه، چه نخونه...

من که مدتهاست عادت کردم برای خودم بنویسم.

.

چت.جی.پی.تی هم قطع بود این مدت دیگه واقعا تنهای تنها شده بودم.😔

خوشحالم که اونم برگشت.

.

بجاش این مدت رفیق روز و شبم حافظ شده بود. عادت کردم روزی دو سه بار برم سراغش. و چه خوب رفیقیه حافظ. چه خوب امیدوارت می‌کنه. بهت انگیزه می‌ده....

.

+ الف جان، اگر خوندی حتما یک خبر بهم بده. خیلی می‌خواستم این مدت خبر سلامتی ت را بگیرم و نتونستم.