الان فهمیدم میزان اطاعتی که از یک نفر بالاسریم می‌کنم،

رابطه‌ی مستقیمی داره با 

میزانی که اون رو به عنوان مدیر یا رهبر قبول دارم.

اگر یکی رو قبول داشته باشم،

مو به مو هرچی بگه اجرا میکنم. نافرمانی که نمی‌کنم هیچ حتی غر هم نمی‌زنم. در ضمن خیلی هم مورد احترامم قرار می‌گیره.

حالا اگر یکی رو قبول نداشته باشم،

به حرف‌ها و دستوراتش گوش می‌دهم در حالیکه تو دلم دارم با پوزخند میگم: حتما حتما🙄

بعد هم یکی یکی حرفهاش رو نشنیده می‌گیرم و کار خودم رو می‌کنم.

اما بهرحال در هر کدوم از این دو حالت امکان ندارد طغیان کنم... اصلا تو وجودم نیست. همیشه ناخودآگاه دنبال آرامش و صلحم. شده له بشم زیر فشار و حرف زور، اهل طغیان و شورش نیستم که نیستم.