دیروز متوجه شدم من یک شخصیت خود ویرانگر یا سندروم ایمپوستر دارم

اینجوریه که این آدم وقتی به موفقیت میرسه، موفقیت خودش رو کوچیکه و بی ارزش میکنه، حتی ممکنه اون رو به عوامل خارجی نسبت بده، خلاصه اینکه از خودش هیچ وقت راضی نمیشه. همیشه در حال فعالیته اما اگر ازش بپرسند، هیچ موفقیتی و دستاوردی تو زندگیش نمیتونه نام ببره. از پس هر چالشی که بربیاد می‌ره سراغ چالش بعدی شاید حس موفقیت رو بچشه...

از بیرون زندگیش عالی به نظر میاد اما خودش مدام خودش را بی ارزش می‌دونه و تحقیر می‌کنه. همیشه با خودش گفتگوی منفی داره.

حالا اینها یا از عواقب کمال گراییه یا کمبود اعتماد به نفس و در زنها بیشتر دیده میشه.

پ.ن: مدتهاست حس میکنم باید برم پیش یک روانشناس و چاله و چوله های شخصیت و روحم رو پیدا کنم. اما باز حالم خوب میشه و از فاز افسردگی میام بیرون و همه چی یادم می ره...